پاسخ به سرمقاله پنجره

سیدعلی پارسا
(عضو کنونی و دبیر سابق انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده ادبیات)

با درود و گرامی‌داشت
در شماره‌ی 19 آن نشریه سرمقاله‌ای را با عنوان «تبریک و پوزش» خواندم که کتمان برخی واقعیات و شیوه‌ی نگارش آن، گله‌مندی بسیاری در من به وجود آورد. از این رو برآن شدم تا پاره‌ای توضیحات را در این خصوص مطرح نمایم؛
1- در بند نخست سرمقاله، با اشاره به انتخابات مدیر مسئولان نشریه‌های دانشجویی و برگزیده شدن مدیر مسئول پنجره به عنوان یکی از اعضای شورای نظارت بر نشریات دانشگاه، عنوان شده که «برای نخستین بار یک نماینده از طرف نشریات مستقل دانشگاه به کمیته ناظر بر نشریات دانشجویی راه یافت.» با توجه به رویکرد انتقادی مقاله نسبت به انجمن اسلامی یادآوری این نکته را لازم می‌دانم که در گذشته تنها نمایندگان نشریه‌های انجمن اسلامی نبوده‌اند که به این شورا راه یافته‌اند، بلکه نمایندگان نشریه‌های انجمن علمی نیز برگزیده شده‌اند.
2- در بند چهارم ضمن انتقاد شدید از عدم پای‌بندی دوستان انجمنی به تعهدات خود در جریان انتخابات مدیران مسئول (البته بیشتر هم‌کاران انجمنی من، ادعای وجود قرار و تعهد بین خود و مسئولان پنجره را رد می‌کنند)، آمده است «درست است که برخی فعالان این تشکل‌ها عملاً سیاست را با دروغ‌ورزی، نارو زدن و فریب‌کاری یکی می‌دانند….» و «بی‌سبب نیست که در دانشگاهی که بیش از ده‌هزار دانشجو دارد، شمار فعالان هر کدام از این تشکل‌ها که امکانات قابل توجهی نیز دارند، از شمار انگشتان دست هم تجاوز نمی‌کند و وجودشان چندان محسوس نیست.»
یک آن که شمار عضوهای فعال هر کدام از انجمن‌ها البته از انگشتان دست فراتر می رود و دیگر آن که کم‌فروغی انجمن‌ها نه از آن سبب است که در بالا آمده که از فشارهای بسیاری است که بر انجمن‌ها و اعضای آن وارد می‌آورند، در حالی که درخواست‌های مکرر انجمن اسلامی ادبیات جهت برگزاری برنامه‌های مختلف، رد می‌گردد و در طول حدوداً 3 سال تنها مجوز یک برنامه داده می‌شود (سخنرانی و پرسش و پاسخ پیمان فروزش، نماینده زاهدان) و انجمن اسلامی مهندسی و علوم حتی از همین هم محروم است و در وضعیتی که بسیاری از کسانی که با انجمن‌ها هم‌کاری می‌کنند، از سوی نهادهای مختلف درون دانشگاه تحت فشار قرار می‌گیرند و … آیا باید علت اصلی کم‌سو شدن چراغ انجمن‌ها را در جای دیگر جستجو کرد؟!
3- در بند آخر آمده است «ما گرچه بارها و بارها اعلام کرده‌ایم که هیچ‌گونه ارتباط با هیچ تشکلی نداریم، باز هم از هرگونه ارتباط با این تشکل‌ها شدیداً اعلام برائت می‌کنیم.»
به شخصه گواهی می‌دهم که نشریه پنجره در دیدگاه و جهت‌گیری همواره مستقل از انجمن اسلامی بوده، هر چند دیدگاه هر دو، تحلیلی و انتقادی است. اما انکار ارتباط و برائت از انجمن اسلامی انکار گذشته و واقعیت‌ها است. نشریه پنجره در بدو فعالیتش چند جلسه از جلسات خود را در دفتر انجمن اسلامی ادبیات تشکیل می‌داد و حتی دو شماره نخست با استفاده از امکانات انجمن اسلامی ادبیات و در جلوی دفتر این تشکل به فروش رسانده شد. حتی در چند شماره نخست نشانی نشریه خود را «دفتر انجمن اسلامی ادبیات» ذکر کرده بود. دیگر آن که دست‌اندرکاران پنجره در بسیاری از جلسات انجمن حضور داشته‌اند و حتی اخیراً در جلسه «ما و شریعتی» مدیر مسئول پنجره مجری این جلسه بود. از سویی بسیاری از مقالاتی که در 19 شماره گذشته و حتی در شماره 19 به چاپ رسیده‌اند، آثار دوستان انجمن اسلامی بوده‌اند. آیا می‌توان بهره جستن نشریه خوب پنجره از امکانات و توانایی‌های انجمن‌های اسلامی و اعضای آن را انکار کرد؟! آیا می‌توان ادعا کرد که لااقل انجمن اسلامی ادبیات از یاری نشریه پنجره و حتی دیگر نشریات دریغ کرده است؟! آیا می‌توان ادعا کرد تا کنون این تشکل از یاری و ارائه کمک به پنجره و دیگر نشریات مستقل، سوءاستفاده کرده است؟!
در پایان تشکیل جبهه مستقل – انجمنی علیه یکدیگر را رویکردی ناصواب و بدون توجه به گذشته می‌دانم. از سویی کشیدن خط قرمز بر روی انجمن اسلامی، آن هم با استناد به یک رویداد، نه منطقی و نه اخلاقی است. باید توجه داشت در این شرایط انجمن اسلامی نه تنها دشمن فعالان منتقد نمی‌باشد که به نظر من نزدیک‌ترین دوست و همراه است.
پیروز باشید.

مطالب مربوط:

سرمقاله قلم انجمن 13 – محمد احسانی

تبریک و پوزش (سرمقاله پنجره 19) – ابراهیم اسکافی

سیاست این‌گونه نیست - کامران ثابتی
کس نخارد پشت من